Απόψεις&Σχόλια

»

Του Δημήτρη Δελέγκου

07/10/2017 18:28

Πραγματικά είμαι περίεργος να διαπιστώσω τι απ’ όλα ισχύει σε εμάς τους ανθρώπους και μάλιστα στους πολιτικά εκλεγμένους ανθρώπους. Μήπως ότι πολλοί από αυτούς ξοδεύουν το μισό χρόνο τους κάνοντας ευχές για πράγματα που θα μπορούσαν να είχαν υλοποιήσει, αν δεν ξόδευαν το μισό χρόνο τους κάνοντας ευχές; Oτι η καθυστέρηση είναι η πιο θανατηφόρα μορφή άρνησης;  Μήπως ότι το «ποτέ» δεν είναι το αντίθετο του «αργά», γιατί το αντίθετο του «αργά» είναι το «πολύ αργά»; Μήπως ότι τα κακά νέα δεν είναι σαν το κρασί, δηλαδή δεν γίνονται καλύτερα όταν παλιώνουν; Τι να πω τα έχω χαμένα.

Με όσους υπευθύνους και αν μιλήσαμε το τελευταίο καιρό για την καθυστέρηση της ανέγερσης του κτηρίου του 12ου Δημοτικού Σχολείου Πατρών, πρόσεξα πως κατά κανόνα είναι πολύ πιο χαρούμενοι από αυτούς που έπρεπε ή πρέπει ή θα πρέπει να περιμένουν την ανέγερση του σχολικού κτηρίου. Επίσης διαπίστωσα ότι στις συναντήσεις με τους αρμοδίους, συμβαίνει συνεχώς κάτι που είχα δει γραμμένο στο τοίχο ενός νεοκλασικού κτηρίου στα Εξάρχεια: «Σου είπα σε πέντε λεπτά θα είμαι εκεί... Τι παίρνεις κάθε μισή ώρα»; - (Ανώνυμος).

Έμεινα ενεός. Όλοι τους, είχαν όχι απλά διαβάσει, αλλά μελετήσει τον Mark Twain (1835-1910) εφάρμοζαν και εφαρμόζουν μέχρι κεραίας αυτό που είχε πει ο συγγραφέας: «Δεν μεταθέτω ποτέ για αύριο ότι μπορώ να κάνω μεθαύριο». Και όλα αυτά για την απόφαση ανέγερσης ενός σχολείου στο κέντρο της πόλης. Αντί αυτής της αποφάσεως προτιμούν τα παιδιά να μεταφέρονται σε ένα άλλο κτήριο στην άλλη άκρη της πόλης, δηλαδή, προτιμούν την προσωρινή με κόστος λύση του προβλήματος και όχι τη μόνιμη. Αν θέλει κάποιος να διακωμωδήσει το θέμα θα έλεγε ότι το κτήριο του 12ου Δημοτικού Σχολείου Πατρών θα ανεγερθεί ταυτόχρονα με την ανέγερση του γηπέδου της ΑΕΚ, στην Νέα Φιλαδέλφεια.

Από τον οδηγό Πατρών του Κώστα Γιακουμή, στη σελίδα 34 διαβάζω ότι το 12ο Δημοτικό Σχολείο εγκαταστάθηκε στα νέα κτίρια της Πλατείας Βουδ το 1934 μαζί με το 3ο Γυμνάσιο και πολύ αργότερα στις εγκαταστάσεις του 12ου Δημοτικού Σχολείου στεγάστηκε και το 27ο Δημοτικό Σχολείο, αλλά από το 2008, εξαιτίας του εγκέλαδου το μεν 12ο είναι φιλοξενούμενο σε άλλο κτήριο, το δε 3ο Γυμνάσιο στεγάζεται σε προκατασκευασμένες αίθουσες στον προαύλιο χώρο του.

Δεν κάνετε λάθος, έχουν περάσει εννέα χρόνια. Σε αυτό το διάστημα, η χώρα από την ευμάρεια πέρασε σχεδόν στην ένδεια. Στα εννέα αυτά χρόνια δεν ευελπιστούσε κάποιος ότι θα εξελισσόμασταν σε Φιλανδία στην εκπαίδευση. Στα εννέα αυτά χρόνια περάσαμε από την εποχή του Κατσικόπουλου στην εποχή του Καποδίστρια. Στα εννέα αυτά χρόνια πραγματοποιήθηκαν πάνω από πέντε εκλογικές αναμετρήσεις. Στα εννέα αυτά χρόνια πολλά παιδιά γεννήθηκαν και άλλα συνέχιζαν να μεγαλώνουν βλέποντας στο οικόπεδο που ήταν ανέκαθεν το σχολείο, ένα παγκάκι, έναν φίκο, και μερικά τετράποδα να κάνουν την ανάγκη τους. Τέλος στα εννέα αυτά χρόνια τίποτα δεν άλλαξε στην οπτική των αρμοδίων για το πώς βλέπουν τις αναγκαιότητες της Παιδείας στη χώρα μας. Και για να μην παρεξηγηθώ, πίστευα ότι στα εννέα αυτά χρόνια θα υπήρχε, αν όχι επανάσταση, τουλάχιστον εξέλιξη στα θέματα της Παιδείας..

Όμως υπάρχει και η άλλη πλευρά, η πλευρά αυτών που ζητούν την κατασκευή του σχολείου. Πολλοί από εμάς εδώ και χρόνια εφαρμόσαμε ως μέσο διεκδίκησης αυτό που λέει ο θυμόσοφος λαός: «Όποιος σκορπάει τον καιρό, δεν τον ξαναμαζεύει», ή «Όταν οι άλλοι αποτρυγούσαν, η Μαρία έπλεκε καλάθι». Αρκεστήκαμε στα σχέδια, παρακολουθούσαμε χωρίς συνδρομή τους αγώνες τένις μεταξύ Περιφέρειας, Δήμου και Δημοσίων Επενδύσεων, και αφού βλέπαμε ότι οι αγώνες αυτοί ποτέ δεν είχαν νικητή, αφού διακόπτονταν δεν κλείναμε την τηλεόραση, αλλά βλέπαμε και τον επόμενο ενώ γνωρίζαμε την κατάληξη.

Βέβαια στα πλαίσια της δημοκρατίας πραγματοποιήσαμε ότι ήταν σύννομο και ευπρεπές. Εξαντλήσαμε όλους τους τρόπους. Ποδηλατοδρομία κάναμε, πολλές επισκέψεις στους αρμοδίους πραγματοποιήσαμε, το οικόπεδο καθαρίσαμε, δελτία τύπου λάβαμε, δελτία τύπου σε αναμνηστικό λεύκωμα εκδώσαμε, ιστορίες ότι ένας γίγαντας αγρίεψε και γκρέμισε το σχολείο, αλλά ο καλός γίγαντας θα το ξαναφτιάξει στους μικρότερους, διηγούμαστε. Τι άλλο να κάναμε; Τι άλλο να κάνουμε; Έχει κάποιος από εσάς τους αρμοδίους καμιά ιδέα;

Είναι ντροπή να αναγκάζομαι να αρθρογραφήσω για κάτι που είναι αυτονόητο, όπως η κατασκευή ενός σχολείου. Είναι ντροπή αυτοί που από την δωδεκάτη της προηγουμένης ημέρας στην δωδεκάτη και ένα δευτερόλεπτο της επομένης ημέρας αφαιρούν εισοδήματα από τους πολίτες να μην μπορούν εννέα χρόνια να περατώσουν την κατασκευή ενός σχολείου.

Επιτέλους οι αρμόδιοι ας υιοθετήσουν την άποψη: «Μια φορά υπάρχουμε, δεν υπάρχει τρόπος να υπάρξουμε δυο φορές και μάλλον δεν θα υπάρξουμε ξανά ποτέ. Κι εσύ που δεν εξουσιάζεις το αύριο, αναβάλλεις τη χαρά. Και η ζωή πάει χαμένη με τις αναβολές και ο καθένας πεθαίνει απασχολημένος». – Επίκουρος (341-270 π. Χ.).

 

 


trk