Απόψεις&Σχόλια

»

Του Βασίλειου Μαγκλάρα

06/08/2018 12:43

Δεν έχουν περάσει κάτι λίγες μέρες και ο επίλογος της μεγάλης καταστροφής- στο Μάτι και στις υπόλοιπες πυρόπληκτες περιοχές που βάσκανο μάτι τις κτύπησε- αναπαράγει την τραγωδία καίγοντας ότι φαιά ουσία μας απόμεινε.

Μετρώντας ακόμα νεκρούς και αγνοούμενους στ’ αποκαΐδια της Κόλασης, βαθμολογούμε την ανικανότητά μας σε επικοινωνιακά παιχνίδια με εξαγγελίες κατόπιν εορτής, με μεγαλοστομίες χωρίς αντίκρισμα και ενίοτε με απειλές ακόμα και στα ίδια τα θύματα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που μια τραγωδία δίνει θέμα στον πολιτικό κόσμο για να έχει να λέει..! Δόξα το Θεό σ’ αυτό το δόλιο Τόπο οι τραγωδίες- για όσους τις αισθάνονται-κατάντησαν καθημερινότητα.

Μια καθημερινότητα που αλλάζει πρόσωπο μεσ’ το σκοτάδι και άλλοτε την λένε Πύρινη Λαίλαπα, άλλοτε Κοσμογονικές πλημμύρες, άλλοτε Φόρο της Ασφάλτου και άλλοτε Κρίση Οικονομική ή Κοινωνική Παρακμή που έχει όμως πάντα μόνιμη επωδό την απουσία πολιτικής βούλησης.

Κι’ όλα αυτά έχουν ανθρώπινα θύματα. Θύματα καταγεγραμμένα με αριθμούς σε ακόρεστες  λίστες που απλά- πολύ απλά, καταγράφονται, είτε για να καταγγέλλουν το μέγεθος της τραγωδίας, είτε για να μας υπενθυμίζουν πως από σύμπτωση μάλλον επιβιώνουμε ακόμα σ’αυτή τη χώρα. Γιατί το προφανές που είναι η αποτροπή του κακού μέσα από την πρόληψη και τη μελέτη που θα σχεδιάζει την προστασία και την ασφάλεια των πολιτών, για τους κρατούντες θεωρείται υποσημείωση στη καθηλωμένη γραφειοκρατία της καρέκλας και ψιλά γράμματα για τους στρατηγικούς συμβούλους.                                                                                                                                    Ακούγοντας τα όσα λέγονται και τα όσα γράφονται αυτές τις μέρες από Κυβέρνηση και πολιτικά κόμματα θα νόμιζε κανείς πως όλοι είναι ένοχοι και όλοι είναι αθώοι και πως απλά φταίει ο Στρατηγός Άνεμος και η Ασύμμετρος απειλή που έλεγε κι ένας άλλος στο δοξαστικό του για να δικαιολογήσει την δική τους ανεπάρκεια τότε.

Αυτή η ανεπάρκεια της Κρατικής μηχανής που βρίσκεται ανέτοιμη κάθε φορά να αντιμετωπίσει  τη συμφορά που χτυπά την πόρτα μας, δεν μπορεί να καλύπτεται με- το μοιραίον φυγείν αδύνατον- και κλείσαμε. Δεν μπορεί αυτή η καρτερική ΑΝΟΧΗ μας να τροφοδοτεί τον –Ωχ Αδερφισμό- της εξουσίας, γιατί τότε γίνεται συνυπεύθυνη και καθίσταται εξ’ ίσου ΕΝΟΧΗ. Αυτή η μοιρολατρία που μας προδικάζει σε ανήμπορους πολίτες, μπάζει τον τρόμο στη ζωή μας, σε επεισόδια φρίκης και δείχνει πόσο διαχρονικά επίκαιροι είναι οι στίχοι του μεγάλου μας Κώστα Βάρναλη-Δειλοί μοιραίοι και άβουλοι αντάμα-προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!                                                                                             Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι, έχουμε στοιχηθεί στις παθογένειές μας σχηματίζοντας μια βουβή κοινωνία που δεν αντιδρά, δεν οργανώνεται, δεν λειτουργεί, παρά υπομένει παθητικά να παρακολουθεί την εξόντωσή της. Έτσι παραμερισμένη ανακυκλώνει τις τραγωδίες της με μια εθιστική απάθεια που αν δεν απαλλάσσει τους κυβερνώντες της, τους εξουσιοδοτεί με την Ιώβια υπομονή της να την μεταχειρίζονται ως ΑΝΑΛΛΩΣΙΜΗ…                                                                                                                                      Και βέβαια όσο και να θέλουμε να ψάξουμε για ελαφρυντικά, όσο και να θέλουμε να κατανοήσουμε την δυσκολία των περιστάσεων, εκείνο που μας εξοργίζει πάνω απ΄όλα είναι η αστοχία των δηλώσεων των κυβερνητικών παραγόντων, που αντί να σκύψουν στο πρόβλημα της τραγωδίας στο Μάτι, πλένονται στον νιπτήρα του Πόντιου Πιλάτου για να απαλλαγούν από τις ενοχές τους.

Ρίχνουν τα βέλη τους στην αντιπολίτευση, μέμφονται την στάση των άλλων κομμάτων και ούτε λίγο ούτε πολύ για όλα φταίνε οι άλλοι και που ξέρεις μέσα στη παραζάλη να τους μειωθούν τα βάρη….